Adobe versus Affinity
Adobe versus Affinity: Al sinds mijn eerste aanraking met een heuse Mac, werk ik met Adobe grafische software. Omdat het bedrijf waar ik werkte dat ook deed. Coral draw was ook een optie, maar van Adobe had je al Photoshop en Illustrator. Voor opmaak (DTP) werkten mijn collega’s met Pagemaker, of Quark Express. Later kwam Adobe met InDesign, zodat het pakket (voor mij) compleet werd.
Adobe
De geschiedenis van Adobe begon in 1982, toen John Warnock en Charles Geschke het bedrijf oprichtten met een technische visie. Hun eerste grote doorbraak was PostScript, een beschrijvingstaal waarmee printers exact konden weergeven wat op het scherm werd ontworpen (WYSIWYG: what you see is what you get).
Dit vormde de basis voor de desktop publishing revolutie in de jaren tachtig, samen met de Apple Macintosh en laserprinters. Adobe positioneerde zich vanaf het begin als een bedrijf dat professionele creatieve workflows mogelijk maakte. En dat werkte prima, ik kocht regelmatig -als zelfstandig illustrator- de meest recente versies.
In de jaren negentig en begin jaren 2000 groeide Adobe door strategische overnames en productontwikkeling. Programma’s als Photoshop, Illustrator en later InDesign werden standaard in beeldbewerking, vector-illustratie en ook opmaak. Een belangrijk keerpunt kwam rond 2013 met de overgang naar Creative Cloud. En daar ging het fout. Voor mij tenminste, als éénpitter.
In plaats van een eenmalige aankoop werd software onderdeel van een abonnement. Voor Adobe betekende dit een stabiele inkomstenstroom en snellere doorontwikkeling, maar voor veel gebruikers ook hogere langetermijnkosten en afhankelijkheid van het systeem. Dus kwamen er kapers op de kust, waaronder Affinity. De stijd brandde lo: Adobe versus Affinity.
Affinity
Affinity ontstond vanuit een andere filosofie. Het pakket wordt ontwikkeld door Serif Europe Ltd, een Brits softwarebedrijf dat al sinds de jaren negentig grafische software maakte, maar lange tijd buiten het professionele topsegment bleef. Met de introductie van Affinity Designer in 2014 koos men bewust voor een moderne herstart.
De software werd vanaf nul opgebouwd voor moderne software, met nadruk op snelheid, lage systeembelasting en een eenmalig aankoopmodel zónder abonnement. Schot in de roos.
Waar Adobe historisch groeide vanuit print en professionele prepress, ontstond Affinity in een tijd waarin digitale workflows al volwassen waren. Daardoor kon het bedrijf keuzes maken zonder legacy-beperkingen.
Bestandsstructuren, prestaties en interface zijn ontworpen met hedendaagse processors en GPU-versnelling in gedachten. Dit verklaart waarom veel gebruikers Affinity als snel en licht ervaren, vooral op moderne systemen.
Het verschil
Het verschil tussen beide systemen zit minder in wat ze kunnen, maar meer in hoe ze elk zijn gegroeid. Adobe is een uitgebreid platform geworden, met diepe integratie tussen meerdere applicaties, cloudservices en samenwerkingsmogelijkheden. Affinity richt zich vooral op een compactere set kernprogramma’s die lokaal draaien en goed op elkaar aansluiten, maar zonder een groot cloud-ecosysteem. Een beetje zoals Adobe het vroeger deed.
Voor veel professionals komt de keuze daarom neer op workflow en schaal. Adobe biedt continuïteit, standaardisatie en brede industrieacceptatie. Affinity biedt controle over kosten, eenvoud en vaak verrassend krachtige alternatieven voor individuele makers of kleinere studio’s.
Beide benaderingen weerspiegelen hun oorsprong: Adobe als pionier van digitale publicatie, Affinity als moderne uitdager die profiteert van een later startpunt.
Doordat Affinity een eenmalige aankoop hanteert, is dat voor mij veel interessanter dan Adobe. Als ik een Adobe pakket per maand betaal, en ik er geen gebruik van maak, zie ik dat als een zinloze uitgave.💰💸
Adobe versus Affinity: Dit is wat ik gebruik.
➡️ Adobe illustrator, de laatste versie die nog kan draaien op mijn Mac mini. Het was wel lang zoeken naar ondersteunende software. Als alternatief heb ik ook Affinity Designer, dat nagenoeg hetzelfde kan. Maar ik moet wel door de leercurve heen, als ik onverhoopt niet meer met Adobe kan werken.
➡️ Adobe Photoshop heb ik vervangen door Affinity Photo. Het doet precies wat ik wil, en werkt met filters en aanpassingen in lagen, waardoor het origineel altijd behouden blijft.
➡️ Adobe InDesign is door mij vervangen door Affinity Publisher. Ik gebruik het vooral voor het maken van handleidingen, een belangrijk segment waarin ik veel klanten help.
Waar Adobe historisch het professionele centrum vormde, zie je vandaag een fikse fragmentatie van de markt. Corel en Quark vertegenwoordigen de klassieke desktoptraditie. Figma en Canva verschuiven design richting samenwerking en de cloud. Nieuwe platforms focussen op snelheid en AI.
Mijn Affinity zit daar precies tussenin: modern, lokaal, professioneel, maar zonder het zware ecosysteem van Adobe. Dat verklaart waarom veel gebruikers vandaag niet meer één pakket kiezen, maar een combinatie van tools afhankelijk van het project.