Handleiding voor golfers
Handleiding voor golfers. Ik ontdekte golf op 38 jarige leeftijd. Het bedrijf waar ik werkte had als halfjaarlijks uitje, als teambuilding, een golf clinic georganiseerd. Mijn schoonvader was een redelijk golfer, en ook neven en nichten van mijn echtgenote speelden.
Golf had echter een nog wat decadent imago in die tijd, vooral in Nederland. Ik speelde vroeger tennis, pingpong, badminton, en begon op de lagere school met voetbal. Hoe kon het ook anders, opgroeiend op het platteland in een klein Brabants dorp. Tussen de balsporten door was ik nog kort lid van de Katholieke Plattelands Jongeren, met veel gym en atletiek. Ik vond daar geen spelvreugde in, alles moest alleen maar hoger, harder en sneller. Spel vond ik belangrijker dan sport.
Maar, terug naar die bedrijfs clinic, dat was toch een keerpunt. Een professional schotelde een handleiding voor golfers voor. Leerde ons de greep, en de basis voor een goede swing. Ik vergeet niet snel de vele missers in die eerste 15 minuten, Maar die paar geslaagde pogingen deden de mislukkingen al snel vergeten. Na de eerste training mochten we zelfs een paar korte holes spelen, waar alles weer mis ging. Maar het bleef wel kriebelen.
Het beginsel van mijn positieve verslaving was dus geboren: Als je slecht speelt, wil je toch weer spelen om het beter te doen, en als je goed speelt, wil je terug komen om het nóg een keer doen.
Een jaar later werd ik lid van een nieuw te openen golfbaan. Notabene vlak bij de boerderij waar ik mijn jeugd doorbracht. Een boer had zijn veestapel weggedaan, onder druk van melk-quota. Samen met een professional en diens zoon, werd een plan gesmeed om een golfbaan-architect te benaderen om de weilanden om te toveren tot een 18-holes baan.
Op dezelfde weilanden waar we vroegen nog schaatsten op natuurijs, toen ondergelopen velden nog in ijsvlakten veranderden, door de strenge winters van toen.
De eerste leden meldden zich al snel, mijn echtgenote en ik waren bij de eerste 250 leden. Er was aanvankelijk alleen een oefenhut, een green voor putting, en 6 korte par-3 holes. We namen de eerste lessen en ik kreeg er meer en meer zin in. Die lessen waren een heuse handleiding voor golfers en blekenal snel heel nuttig.
In Nederland is golf -zoals zoveel- tot in de puntjes geregeld. Zoals je zonder rijbewijs gaan auto mag besturen, zo ook had je geen toegang tot andere golfbanen zonder een GolfVaardigheidsBewijs, het “GVB”. Na een lessenpakket werd een theorie- en praktijk examen afgenomen op een heuse 18 holes baan in de regio.
Later, met dat GVB op zak, struinden we het hele land af, speelden op makkelijke en moeilijke banen, op geïmproviseerde 9 holes, of op golf-en country clubs met een lange historie.
Ik werd al snel gevraagd om mee te doen aan de nationale NGF competitie, Ik was ongeveer 15 jaar lang lid van een B-team, van wisselende samenstelling. Door groepstraining en door veel te spelen, daalde mijn handicap naar ongeveer 9.
In 2011 stopte ik bij de club waar alles begon. Ik pakte mijn biezen en vertrok naar de Filipijnen. Een wel overwogen besluit, waar lang niet iedereen in mijn omgeving positief over was. Meningen als “hij zal wel met hangende pootjes en berooid terugkomen binnen een jaar of zo” of “Hij zal Nederland wel snel gaan missen”. Dat was 14 jaar geleden.
De eerste paar jaren in de tropen woonden ik in een soort Bermuda-driehoek van golfbanen, veelal ontworpen door bekende oud-spelers zoals Fred Couples, Arnold Palmer, Bernhard Langer. Allemaal zeer uitdagend. Ik speelde bijna op automatisch, de handleiding voor golfers was perfect in mijn hersens gespoeld. Alle techniek was er nog, ingeprent in het achterste van mijn geheugen.
Wonen in die regio was echter nogal duur, en de bereikbaarheid lastig, vooral tijdens de spits. Ik zocht meer rust. Samen met de inmiddels uitgebreide familie verhuisden we naar het Filipijnse platteland, weg van de gekte. Helaas ook ver van al die golfparadijzen. Er bleef maar één optie over, op meer dan een uur rijden, in Lipa, de Malarayat Golf and Country Club. (woensdag is senioren korting dag, 50% korting)
Ik reed daar, samen met een Australische vriend, enkele keren per maand naar toe, om te spelen. Geweldige kerel, goed gezelschap en met ongeveer dezelfde golfvaardigheid.
Helaas is hij overleden, na een paar jaar. In het harnas gestorven, op een golfbaan in zijn thuisland. Een hartstilstand….
Ik ben daarna nog een enkele keer naar “onze” golfclub gereisd, maar de lol van alleen spelen, of samen met wat onbekenden, het plezier was ervan af. Zeker toen corona toesloeg in Maart 2020, dat deed de deur dicht.
Golf leek voor mij een afgesloten hoofdstuk. Mijn set stond in de hoek van mijn werkkamer te verkommeren, en zat onder het stof. Als iemand er geld voor had geboden, had ik zeker de hele tas met inhoud weg gedaan.
Wordt vervolgd…