Handleiding voor seniorgolfers
Handleiding voor seniorgolfers: Het is nu 2026. Ik rij regelmatig langs de rondweg hier, om de kinderen naar school te brengen. Op een dag zie ik een hoog hekwerk onder constructie. Het leek op een drivingrange, zoals je die vooral in Japan ziet. Ik dacht “Het zal toch niet?”. Het zou dus wel.
Op een lokatie waar je het echt niet verwacht, op minder dan 10 minuten rijden van huis, bouwde een plaatselijke ondernemer een oefen range. Natuurlijk maakte ik een stop voor meer informatie. Er bleek wat tegenslag met de planning, omdat het hekwerk niet bestand bleek tegen sterke windvlagen, dus is voorlopig alleen kort spel toegestaan.
Geen probleem, honger naar de bal ontbeert me niet. Een volle pitching wedge is voor mij 100 meter, dus veilig en buiten bereik van de werklui die het project gaan afronden.
Thuis maakte ik mijn equipment weer klaar: Tas leeg gehaald en oude rommel eruit, drie verfrommelde, totaal versleten handschoentjes in de vuilnisbak, grips gewassen met zeep, om ze weer wat kleverig te krijgen. Ik bestelde een handschoentje online en wat tee’s. Tas in de auto en op naar de nieuwe driving range: ik sloeg mijn eerste ‘emmertje’ na 7 jaar droog gestaan te hebben.
Het was een flashback naar vroeger, met harde drives, veel kracht, maar ik herinnerde ook mijn rommelige techniek.
Nu, met een ouder en minder flexibel lichaam, merkte ik meteen het verschil. Bijna 7 Jaar zonder spelen resulteerde in aanmerkelijk minder swingsnelheid. Ik voelde me echt een oude man. Of liever: Een jonge golfgeest in een oud lichaam.
Alles was minder flexibel, ik had zelfs moeite om mijn sokken en golfschoenen aan te trekken. (ik draag nooit sokken vanwege het klimaat hier dus die spiertjes waren ongetraind). Ook moet ik wennen aan mijn multi-fokale bril, waardoor ik mijn hoofd te ver onder naar de bal richt, wat mijn schouderdraai dan weer blokkeert. Ik zocht op internet naar een handleiding voor seniorgolfers, maar vond niet veel.
Wel kwam ik al snel tot nieuwe inzichten. Mijn manier van spelen moest op de schop. Niet spelen op kracht, maar op verfijning. Het proces van berusting, dat ik niet meer die 230 meter drive kan slaan, begon al snel in te zinken. Ik besloot terug te gaan naar de basis, ik moest wel. De dingen die ik lang geleden geleerd had, moeten nu de nieuwe basis worden. En dingen die ik verleerd ben, verdienen nieuwe aandacht.
Misschien is het juist goed, dat de directie van deze driving range voorlopig alleen kort spel toestaat. Het gaat niet om lengte, maar om precisie. En dat is exact wat ik nu nodig heb om mijn techniek opnieuw op te bouwen.
Het gaat nu om zuiver contact met de bal, korter maar rechter, en dat geeft innerlijke rust. Dat verlies van 20% aan lengte, moet ik accepteren. Met de juiste techniek kan ik dat op termijn wel weer compenseren.
Dit is mijn nieuwe handleiding voor seniorgolfers: Met minder kracht, maar meer bewustzijn.
Mijn technische dagboek: Dit zijn de punten waar ik nu veel bewuster aan werk: Greep, balpositie, rotatie, balans, en tempo.
➡️ Greep: Mijn oude golfleraar vergeleek een juiste greep altijd met hoe je een jong vogeltje vast houdt. Juist sterk genoeg om te voorkomen dat het wegvliegt, maar niet te sterk zodat het kuikentje pijn leidt.
➡️ Mijn balpositie: De korte ijzers meer van de rechtervoet, met wat “forward press” om de bal beter -zogenaamd in de nek- te raken.
➡️ Rotatie: De club wegnemen naar binnen, om haaks door de bal te komen. Ik oefen dit met een head cover van mijn driver, die ik dan niet mag raken. Dat zou namelijk betekenen dat ik van “buiten naar binnen” swing, waardoor de bal naar rechts gaat, een “slice”.
➡️ Balans: Ik let op mijn gewichtverdeling, maar ook op de hoogte van mijn hoofd. Het hoofd mag niet op en neer bewegen, want dat resulteert in dun of juist ‘vet’ contact.
➡️ Tempo: Laat de club het werk doen. Door de losse greep laat ik de club nu meer door de bal heen vallen, dan echt naar de bal te slaan, zoals ik vroeger deed.
Zo ontwikkel ik nu mijn eigen handleiding voor seniorgolfers.